Tekst Margriet januari 2004, onderdeel van
MEDIA-ACTIVITEITEN

 

Hoofdmenu:
Ziek zijn en werk
L.I.P.V.
Medische artikelen
De dokter en de WET  
Onbegrip van de  dokter 

Assertief naar de dokter   
Media activiteiten
Kaartjes - een knuffel  
Overgewicht 

FourXl.nl 
Spreuken
Zwemmen
Links  
Even voorstellen
Contact

uitslag enquête eind 2008
uitslag mini-enquête 2008

Naar www.FourXl.nl
=BETAALBARE
KLEDING IN
GROTE MATEN

Naar boven   ▲

Naar boven   ▲

Hieronder  de tekst Margriet  januari 2004. (Hendrika is mijn tweede naam)
Interview: Heleen Spanjaard

 Hendrika (43): “Er is geen werkgever die ooit tegen mij heeft gezegd: “U bent te dik en daarom krijgt u die baan niet.” Kom nou, ze zouden wel gek zijn, want dan zou ik meteen naar een bureau voor rechtshulp kunnen stappen voor een aanklacht wegens discriminatie. Zoals je niet afgewezen mag worden op leeftijd, sekse of ras, mag dat ook niet op je omvang. Dus worden afwijzingen altijd netjes verpakt. En is het heel moeilijk, zo niet onmogelijk om hard te maken dat ik een baan niet gekregen heb omdat ik dik ben.

Ik ben zo lang als ik mij kan heugen te zwaar geweest. Ik heb obesitas, ik ben, met andere woorden, extreem dik. Dat kan bij wijze van spreken duizend oorzaken hebben. Vaak wordt gedacht dat mensen met obesitas zich de hele dag zitten vol te proppen met eten, maar dat is absoluut niet zo. Ik eet gewoon drie maaltijden per dag en natuurlijk eet ik heus wel eens een koekje. Dat doe jij ook, maar jij ziet er niet zo uit als ik. Hoe dat komt? Noem het een ziekte, noem het genetisch bepaald, noem het aanleg, ik weet het niet. Jij hebt mazzel, ik heb pech, daar komt het op neer.

Dat mijn gewicht een handicap is bij het vinden van een baan merkte ik voor het eerst na mijn scheiding. Er waren meer factoren die niet echt meehielpen; ik was wat ouder, ik had lang niet gewerkt en ik woonde in Leeuwarden waar werk niet voor het opscheppen ligt. Een zeer vervelende ervaring had ik bij het Arbeidsbureau. Op het bord met vacatures hing een baan die helemaal bij mij paste. Ik voldeed aan alle eisen, dus pakte ik het kaartje en liep naar de arbeidsconsulente. Zij nam mij ongeveer een volle minuut van top tot teen op en zei toen: ‘tja, nou ja, eh, waar woont u? Oh, nou kijk, ze willen toch eigenlijk liever iemand...’ Dan weet je genoeg. Ze ging niet eens een serieus gesprek met mij aan! Of de keer dat ik een hartstikke leuke baan zag bij de afdeling welzijn voor ouderen. Ik voldeed aan alle eisen, ik had ervaring bij ouderenwelzijn, kortom, ik paste perfect in het profiel. Bij mijn sollicitatie kwam er opeens een compleet nieuwe eis op tafel waarover in de advertentie met geen woord was gerept: ik moest ook de website bij gaan houden. En daar had ik geen ervaring mee. Oh nou, dan moeten we toch verder zoeken, zeiden ze. Het klopt gewoon niet, maar je staat in zo’n situatie compleet machteloos. Via een uitzendbureau is het mij ook nooit gelukt om aan een baan te komen. Ik werd wel ingeschreven, maar iedere keer als ik langs kwam om te vragen of er iets voor mij was werd ik bij de deur al weggewuifd: nee hoor, je hoeft niet verder te komen want we hebben niks, dag! Terwijl ik een goede opleiding heb! Ik heb ervaring in de zorg, op secretariaten, ik beheers op de computer Word en Excel, kortom, je kunt mij op ieder kantoor neer zetten. Wat heeft mijn gewicht in vredesnaam met secretaressewerk te maken? Het gaat er toch om dat ik gekwalificeerd ben en dat ik mijn werk goed doe? Maar arbeidsbureaus en uitzendbureaus durven mij niet eens naar werkgevers te sturen. Ik heb zelfs een keer meegemaakt dat iemand van zo’n bureau zei: ‘Ik wil je wel sturen, maar dan waarschuw ik dat bedrijf wel van te voren dat jij zo dik bent.’ Ik was verbijsterd en vroeg: “Hoezo, zeg je dan: pas op, er komt een monster aan?” Het antwoord was: het lijkt me gewoon verstandig om het te melden, dan is het misschien geen belemmering. Waarmee ze in feite toegeven dat mijn gewicht inderdaad een belemmering zou kunnen zijn. En dat betekent dat er kennelijk meer gekeken wordt naar hoe je er uit ziet dan naar wat je kunt. Werkgevers zelf, is mijn ervaring, maken dat soort botte opmerkingen nooit. Die weten wat ze wel en niet kunnen zeggen. Ze verbloemen het beter. Ik heb bij een sollicitatie wel eens de vraag gehad of ik gezond ben. Waarom vraagt u dat?, vroeg ik. En dan krijg je weer wat onduidelijk gestamel. Ja, bij sterk overgewicht is er inderdaad een gezondheidsrisico. Maar dat geldt voor rokers toch net zo goed? Wordt aan hen gevraagd of zij gezond zijn? Wordt aan iemand met wisselende seksuele contacten gevraagd of hij of zij nog wel gezond is? Dat mag toch ook niet? Omdat je aan mij kan zien dat ik dik ben mag het kennelijk wel en dat is niet eerlijk. Het is net alsof tegen dikke mensen maar àlles gezegd mag worden. Ik vind dat de obesitas-vereniging zich wat dat betreft wel eens wat assertiever zou mogen opstellen. We zijn een te gemakkelijke prooi.
                                                       

Op dit moment zit ik in de ziektewet. Ik maakte schoon bij gehandicapten en dat vond ik leuk; je bent een beetje eigen baas en het was gezellig. Maar helaas, afgelopen zomer kreeg ik last van mijn knie en mijn werkgever vond het beter dat ik dat werk niet meer doe. Daarom ben ik in het kader van reïntegratie nu op het kantoor van die instelling aan het werk. Mijn werkgever, mijn arts en zelfs collega’s zeggen: Hendrika, je moet echt afvallen. Het zal goed bedoeld zijn hoor, maar hoe? En dat zeg ik dan ook: vertel jij me hoe het moet? Ik heb alles al geprobeerd, ik heb zelfs een maagband, maar helpen doet het niet.

Ook op andere fronten merk ik dat er merkwaardig tegen dikke mensen wordt aangekeken. Iemand eens tegen me: goh, toch kleedt u zich goed. Alsof alle dikke mensen er uit moeten zien als Ma Flodder! Door mijn knie zit ik in het medische circuit en daarnaast heb ik al jaren last van vage klachten. ‘Eerst afvallen’ is het commentaar van de specialisten. Of: ‘U bent te dik, ik kan u niet goed onderzoeken.’ Ze doen niet eens hun best! Ik wil zoals ieder ander serieus genomen worden. Ik heb een leuke man, een lief kind, een fijn huis, een baan, ik verzorg me goed en er mankeert niets aan mijn hoofd. Wordt het niet eens tijd dat dik zijn maatschappelijk geaccepteerd wordt? Ik heb mijzelf geaccepteerd door veel te lezen en door zelfhulpgroepen. Ik zit goed in mijn vel en dat is meer dan menige vrouw kan zeggen. Als ik op televisie al die programma’s zie over facelifts en liposucties krijg ik het idee dat elke Nederlandse vrouw met complexen rondloopt. Ik vind het tragisch dat de maatschappij zo wordt, want de boodschap is: je bent niet goed zoals je bent. Natuurlijk wens ik wel eens dat ik slank was. Maar ik wens ook wel eens dat ik veel geld had. Ach, dat doet toch iedereen? Ik ben goed zoals ik ben, klaar!

____________________________________________________________

▲

KRANTENKNIPSELS   
      Pagina met veel krantenknipsels over obesitas/overgewicht/afvallen enz. en  mijn mening hierover.